Երևան, 17.04.2021, 15:07,
ՌԴ Գլխավոր շտաբի պետ Գերասիմովը Հայաստանը համարել է Անդրկովկասում առանցքային դաշնակիցՇնորհավորում ենք շնորհաշատ գրող, հրապարակախոս Նարեկ Պապոնց Առաքելյանին Ոնց կարող եք էդքան Անաստված լինել... Հարության գաղափարը ոչ միայն առավոտից երեկո խաչակնքվելն է, այլ ճիշտ ապրելը. Արցախի թեմի առաջնորդ Վրթանես եպիսկոպոս Աբրահամյան«Ձեռքները հասավ Ծիծեռնակաբերդին. լավ, էս բիոզանգվածին ո՞ր լաբարատորիաներում են ստանում, էս անհասներին ո՞ր ջերմոցից են «քաղում», ուզում եմ հասկանալ. որ շարունակում են քայքայել Հայի կոդը»Նույնիսկ այս համազգային աղետից հետո, ինչ գլխներին փչում, շարունակում են ասել ու անելՄահճակալային ֆոնդը գրեթե սպառվում է. առաջիկա շաբաթում սպասվում է կորոնավիրուսի ավելի քան 7000 նոր դեպք. Գայանե Սահակյան"Աստղիկ" Բժշկական Կենտրոնի Գլխավոր Տնօրեն Ասատուր Ասատրյանը բարձր է պահում Բժշկական Կենտրոնի Պատիվն ու անունը Քաղաքական տոնավաճառն անթույլատրելի է, երբ մեր ֆիզիկական գոյությունը մազից է կախված. Բաբուխանյան«Բա մարդ գա, հասնի վարչապետի աթոռին, ու գողական դառնա՞»...

էՍՍԵ."Իմ առջեւ հպարտությամբ վեր է խոյանում խոշոր ու տգեղ աղբաման կոչվածը, որը կռվախնձոր է դարձել աղբը քրքրող ծերուկի ու մի շրջմոլիկի համար. ֆիդայինի հագուստով, ու սիրտս մղկտում է… հայրենիքի պաշտպան է եղել"

Հայացք՝հեռվից:
Հեղինակն այս էսսեն գրել է դեռեւս 1990-ականներից հետո…

Խավար է, սարսափազդու ու անհուսադրող խավար:Չորս կողմս գորշություն է.մոմի ու նավթավառի տհաճ հոտ: Դեղահաբ եմ փնտրում ու մի բաժակ ջուր: Թվում է, ուր որ է սիրտս կանգ է առնելու: Ուզում եմ հավաքել մտքերս, կենտրոնանալ,ինչ -որ չի ստացվում:Այս ինչ հեքիաթ է պտտվում հիշողությանս մեջ, եւ ով է այն պատմում մարդկային բարեկեցիկ կյանքի մասին, երբ իրականում ցրտից դողացող ձեռքս չի կարողանում բռնել անգամ իմ բաժին հացի կտրոնը: Խարխափելով մի կերպ գտնում եմ տան դուռը ու դուրս նետվում փողոց:Մի սոված ու վտիտ մարդ երերալով քարշ է տալիս մարմին կոչվածը, չտարբերելով իրարից անգամ մայթեզրն ու փողոցը: " Դու ո՞վ ես" գոռում է դիմացից եկող շքեղ ջիպի կլորիկ դեմքով վարորդը: "Քեզ տեսնողը կասի սաղ աշխարհում սով ա.արա' ". ..
Գուցե դու էլ՝ այդ սովի պատճառն ես, վտիտի փոխարեն պատսախանում եմ ես: Բայց, մեկ է.ձայնս չի հասնում նրան: Փորձում եմ շարժվել առաջ: Իմ առջեւ հպարտությամբ վեր է խոյանում խոշոր ու տգեղ աղբաման կոչվածը, որը կռվախնձոր է դարձել աղբը քրքրող ծերուկի ու մի շրջմոլիկի համար. ֆիդայինի հագուստով, ու սիրտս մղկտում է… հայրենիքի պաշտպան է եղել: Տեսնես ինչի՞ համար են կռվում,ախր մի կարգին աղբ էլ չկա: Մի կին եռանդով քարշ է տալիս կացնահարված ծառի ճյուղերը: "Ասենք թե էսօր էլ տաքացանք,բա վաղը ի՞նչ եք անելու, բա էն շոգ ամռանը ո՞ւր եք գնալու "ձայնում են անտեր մնացած ծառի կոճղերը" :
"Չէ”, հարկավոր է փախչել այստեղից. գտնել մեկին, պատմել մեր ցավը, գուցե մի ճար անեն: Ու ես քայլերս ուղղում եմ դեպի խորհրդարան:Այստեղ կրկին անակնկալ է սպասվում: Ինձ դիմավորում են անտեր մնացած մարդկային զգացմունքները . խիղճը ,սերը,պատիվը, հայրենասիրությունը, բարին,ճշմարիտը: Բոլորը կարծես խոսքները մեկ արած լքել են պատգամավորների մարմիններն ու հոգիները: "Այս ի՞նչ մղձավանջ է իմ երկրում.ետեւում մարդիկ անօգնական,խաբված ու անզոր ' առջեվում' անհոգի պաշտոնյաներ' իրենց անուս ցեղակիցներով ու հետնորդներով:
Սա Սիրադեղյանն է՝ Վանոն, սա Արարկցյանն է՝ Բաբոն,սա Սահակյանն է՝ Արոն...Փորձում եմ մի կերպ բացել աչքերս. Ականջիս է հասնում հեռուստացույցից եկող հաղորդավարուհու տխուր ձայնը,որ ազդարարում է օրվա վերջին լուրը՝Լեւոն Տեր Պետրոսյանի վերադարձը:Կարծես մարում են վերջին հույսերս: Էկրանի վրա ուրախությունից խելագարված մարդկային ամբոխ եմ տեսնում. ցնծում ու ցնծում են բոլորը: Միաբերան "Փրկիչ" Առաջնորդ" են աղաղակում: Հեռվում Լեւոնը նենգ քրքջում է," ես կորել եմ, ես ետ չեմ գա,բայց կգա իմ որդին": -Տեսնես այդ որտե՞ղ էր կորել, ու հիմա էլ վերադառնում է: Ո'չ մարտական դաշտում կար, ո'չ մարզական,ոչ էլ հայկական: Պարզվում է՝ անտեսանելի դաշտ էլ կա. որտեղ սարդամարդը ադամարդու համար նոր արյունալի սարդոստայն է հյուսում: Հեռվում ինչ- որ բարձունքի վրա անթիվ անհամար շիրիմներ եմ տեսնում, մեր որդիներինը…սոսկում եմ: Տեսնում եմ հոգեխանգարված մեկին,ով ձեռքերն ու մարմինը արյունով թաթախված՝ հրճվում ու զմայլվում է այդ շիրիմներով: Բայց չէ',չէ' նա Լեւոնը չէ, նա կարծես երիտասարդ է,երեւի իրոք Լեւոնի որդին է… Բայց ինչու է երկգլխանի. նայում է մարդկանց՝ կարծես հրեշտակ լինի. շրջվում է մեջքով' հրեշ է դառնում' գիշատիչ:Մի հավատացեք նրան մարդի'կ, նա կսպանի մեր զավակներին...
Սարսափահար վեր եմ թռչում ու հասկանում,որ տեսել եմ կյանքիս ամենաահարկու ու ամենատխուր երազը: Զգոն եղե'ք մարդիկ:Այդ դաժան իրականության մեջ,որ ապրում էինք ,երազ դարձավ:Աստված մի արասցե, այդ երազն էլ հանկարծ իրականություն դառնա:


Հեղինակ՝ Սուսաննա
Բուլղադարյան

Այս թեմայով

Լրահոս
Ամենաընթերցվածները
Մամուլի տեսություն