ԵԴԵՄ.ՆԱՐԵԿ ՊԱՊՈՆՑ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

ԵԴԵՄ
Ճերմակաթույր հովտաշուշանները, ճեփ֊ճերմակ գլուխները՝ վեր պարզած,սպասում էին խաղաղ օրվա բացվելուն։ Նրանց ազատատենչ հոգիները՝ արևաշող երկնքից քաղում էին ջերմություն, սեր և խաղաղություն։
Նրանց մոտ առավոտները՝ խաղաղ էին բացվում, իսկ մայրամուտներն այնտեղ պարզ էին, ու վճիտ։
Բարձր ու սիրագոգ բլրակից՝ լսվում էր, ծաղիկների սիրո մեղեդին, այն ձուլվում էր աշխարհի խաղին, ներդաշնակում շուրջը, ստեղծում մոգական համերաշխություն։
Ես ձուլվել էի բնության տարերքին։
Անդորրության մեջ վայելում էի, ծաղիկների գեղեցկությունը, որն ինձ տարել էր դեպի կախարդական աշխարհ, ուր ամեն բան ներդաշնակ էր, և սիրագեղ։
Երանելիության մեջ ըմբոխշնում էի, երփնազարդ ծաղիկների, քնքշաթույր բույրը, վայելում նրանց գեղեցկությունը։ Հավերժափառ ծաղիկների, սիրաթոթով առկայծումից լուսանում էր օրս...
Շարունակելի...


Նարեկ Պապոնց

Այս թեմայով

Լրահոս
Ամենաընթերցվածները
Մամուլի տեսություն